Mehmed Emin Yazıcı [1300-1364 / 1883-1945]

Celî sülüs'te isim yapmış olan Ömer Vasfi Efendi'nin kardeşi olan Mehmed Emin Efendi, rüşdiyede (ortaokul) okurken yazıya ve ney üflemeye merak etti. Bu yüzden “Neyzen Emin Efendi” veya “Neyzen Emin Dede” diye de anılır. Ağabeyi Ömer Efendi, yazı meşkini göstermek için hocası Sami Efendi'ye gittiği zaman onu da beraberinde götürür, o da, arada bir yazdıklarını gösterir ve aldığı tarifler üzerine çalışırdı. Böylece doğuştan yazı sanatına kabiliyeti olan Emin Efendi, az zamanda usta hattatlar arasına katıldı.

Cami derslerine ve Hukuk Mektebi'ne devam ederken Posta-Telgraf İdaresi Mektebi Kalemi'nde çalıştı. 1332/1914'te Erkân-ı Harbiyye-i Umumiye (Genelkurmay) Dairesi hattatlığına getirilince kendini tam olarak yazının içinde buldu. Aynı yıllarda Galata Mevlevihanesi neyzenbaşısı oldu ve “Emin Dede” unvanını kazandı.

Resmi ödevi icabı evrak ve harita yazılarını yazan sanatkar, ömrünün sonuna kadar hattatlığı sürdürdü. Fakat meşguliyetleri yüzünden fazla eser veremedi. Zamanında da kudretini anlayan azdı. Önemli bir yönü de herhangi bir hattatın yazısını o hattat yazmış gibi taklit etmesiydi ki, bu, hattatlıkta sanatkarın kudretini göstermesi bakımından pek mühimdir. Necmeddin Okyay, kendisine Şeyh Hamdullah'ın, Rakım'ın, Mahmud Celaleddin ve Şevki Efendi'nin yazılarını vererek taklit ettirdiğini ve onun hepsinde de başarılı olduğunu, hatta bir defasında Şevki Efendi'nin bir kıt'asını hem ona hem Kamil Akdik'e taklit ettirdiğini, Kamil Efendi'nin de Emin'inkini beğendiğini, ona “Böyle yazınız!” dediği zaman da Kamil Efendi'nin “Ben onun gibi yazamam!” demekle Emin'in hakkını verdiğini, fakat onu kıskandığını nakletmiştir. Nesta'lîk yazısı ise, sülüs ve nesihleri kuvvetinde değildir.

Eserlerinin bir kısmı hususi koleksiyonlarındadır. Sultanhamamı'nda I. Vakıf Hanı önündeki çeşme üstündeki ayeti o yazmıştır.